Når barnet ditt er fengsla

Illustrasjonsfoto

Illustrasjonsfoto

Jajah Salameh er mor til fem. Eg möter ho i ein av landsbyane der det har vore ei rekke arrestasjonar av ungdommar. Jahah er engelsklärar, har jobba i 12 år no, samstundes som ho har tatt hand om familien saman med mannen. Engelsken hennar er svärt god og ho skildrar det uverkelege godt og nökternt, utan store fakter og store ord.

“No kan eg snakke med dykk utan å gråte. Hadde de kome för… ” Jahan stoppar opp og ristar sakte på hovudet. Ho ser i golvet för ho igjen möter blikket mitt. “Tida hjelper. Eg er rolegare no. Men då det skjedde? Det heile kom som eit sjokk. Soldatane kom om natta og heile familien måtte stå utanfor huset. Det var kaldt og me stod der i fleire timar, utan å få lov til å snakke saman eller vite kva som skjedde. Eg kunne ikkje tru det då dei tok han med seg. Det heile var som i ein vond draum”.

Jahah snakkar om sonen sin på 19 år. Han vart arrestert denne natta for over to månadar sidan, og me ledsagarar har sett anklagane mot han. Me har snakka med Addameer og advokaten han fleire gongar. Me har vore i millitärretten utanfor Jenin og fulgt saka. I anklagane står det at han har kasta stein, brent dekk, planlagt terroraksjon og kasta molotow coctails (brannbomber). Alt dette er karakterisert som terrorhandlingar, og ein kan få mange år i fengsel for slike anklager.

Mora stiller seg uforståande til anklagane. Ho kjenner guten sin, seier ho. “Ei mor berre veit”, seier ho, og skildrar ein gut som studerer reiseliv, vil jobbe på hotell og mest av alt vil reise ut i den store verda: “Guten vår er ikkje ein aktivist. Han er ingen terrorist. Han er på randen til å bli vaksen, men har framleis mykje av ungdommen i seg. Han var alltid glad, alltid i godt humör og söskena hans elskar han. Han var saman med oss heile tida. Det er förste gong han er vekke frå oss så lenge. To månadar har han vore i fengsel. Og kven veit kor lenge det blir. Universitetsudanninga vert sett på vent. Livet hans også. No håpar me og ber. Ber om rettferdighet”.

“Eg saknar guten min. Me gjer det alle. Söskena hans spör etter han kvar einaste dag. Og dei vil besöka han i fengselet. Men far hans og eg har berre sett han når det har vore rettsmöter. Og eg har berre snakka med han i tilsamen 3-4 minutt. Han har ikkje fått domen sin enda. Etter det får me forhåpentlegvis treffe han meir”.

Jahah fortel om kva ho ankar på, om forholda i fengselet og dei to korte mötet mellom sonen og foreldra. Ho ba mannen sin om å gi jakka si til sonen då dei möttes förste gong i millitärretten, men sonen tok ikkje i mot. “Han prövde å vere så tapper”, seier ho. “Ikkje ver redd for meg, mamma. Hels alle heime. Ikkje ver bekymra. Eg har det bra”.

“Det er förste gong han tröystar meg. Men det er eg som skal tröysta han”, fortel Jahah. “Eg er mor hans. Men samtidig må eg berre akseptere dette, dette er utav vår kontroll. Dette er ikkje retta mot vår son personleg, me veit han ikkje har gjort noko galt. Dette er ein del av eit system som held oss nede – folket vårt. Når dei tar barna våre, blir me handlingslamma. Det er det verste som kan hende ein far og ei mor”.

2 thoughts on “Når barnet ditt er fengsla

    • Det var eit av dei möta kor eg strevde med å ha kontroll over fölelsane mine. Og eg kan berre pröva å setje meg inn i korleis ho har det. Men eg kjende verkeleg på hennar smerte. Og du har rett. Ho var svärt sterk. Eg vil så gjerne vite korleis det går.

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut / Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut / Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut / Endre )

Google+ photo

Du kommenterer no med Google+-kontoen din. Logg ut / Endre )

Koplar til %s